Było otoczone z trzech stron przez rebeliantów: od południa i wschodu przez samozwańczą Doniecką Republikę Ludową (DNR), a od północy przez Ługańską Republikę Ludową (ŁNR). Po podpisaniu porozumienia o zawieszeniu broni w Mińsku 5 września 2014 roku wokół Debalcewa miały miejsce notoryczne naruszenia warunków zawieszenia broni przez separatystów.
Według informacji ukraińskich, zgrupowanie początkowe w worku debalcewskim liczyło 5000 ludzi wspieranych przez 50 czołgów i 65 systemów artyleryjskich. Według innych ocen, znajdowało się tam ok. 1/4 sił ukraińskich sektora obrony „C”, które w całości liczyły 13 tysięcy ludzi, w tym 8000 żołnierzy, 3000 funkcjonariuszy MSW i 2000 członków Gwardii Narodowej, 120 czołgów i 580 bojowych wozów piechoty i transporterów opancerzonych. Między innymi siły pochodziły ze 128. Brygady Piechoty Górskiej, 17. Brygady Pancernej, 57. Brygady Zmotoryzowanej i 30. Brygady Zmechanizowanej. Trzon obrony stanowiły silne, lecz nieliczne punkty oporu, możliwe do oskrzydlenia. Mimo spodziewanego ataku, słabością był brak rozbudowanych pozycji obronnych i przeszkód inżynieryjnych oraz brak drugiej i trzeciej linii obrony i słabe wykorzystanie pól minowych.