Wyścig z czasem Z Anchorage zostało wysłanych 300 000 jednostek antytoksyny do oddalonego o 350 km miasteczka Nenana. Stamtąd miała ona trafić do Nome, jednakże problem stanowił dalszy transport. Dr Welch oszacował, że w zimowych warunkach nie przetrwa ona dłużej niż sześć dni. Ponieważ transport lotniczy z powodu mrozów nie mógł się odbyć, a czas odgrywał znaczącą rolę, zaproponowano, że dostarczą ją do miasta rozstawieni na trasie maszerzy. Zadanie organizacji całej trasy, wyznaczenia miejsc zmian oraz przygotowania psów otrzymał Leonhard Seppala, najbardziej znany ówczesny maszer i trener psów.
Sztafeta wyruszyła 27 stycznia 1925 roku z Nenany. Pierwszym maszerem został William „Wild Bill” Shannon, który po zabraniu 9 kilogramowego pakunku z antytoksyną wyruszył z zaprzęgiem dziewięciu psów w kierunku Tolovany. Jednakże spadająca temperatura i złe warunki na szlaku spowodowały, że po dotarciu do zajazdu w Minto miał odmrożoną twarz, a psy poranione łapy. Postanowił więc zostawić trzy najbardziej osłabione, z czego dwa z nich wkrótce padły, i wyruszyć do końca odcinka. Wyczerpany dotarł do Tolovany w południe 28 stycznia po pokonaniu 84 km. Z powodu złego stanu zdrowia oraz osłabienia samych psów zdecydowano, że maszerzy będą przemierzać krótsze odcinki, a co za tym idzie będzie ich więcej na trasie.