Liście stają się pozbawione wigoru, nie utrzymają turgoru podczas stresu związanego z gorącym słońcem, ale zachowają zdolność do ożywienia w mniej stresujących okresach, takich jak pochmurne dni lub noc. Pod ziemią korzenie wyglądają jak nasiąknięte wodą, są na ich powierzchni plamy i ich wzrost często jest zahamowany wskutek zmian chorobowych. W miarę rozwoju choroby objawy chorobowe posuwają się w górę łodygi i do korzenia. Nasiąknięte wodą plamy stają się ciemniejsze, ciemnieje także wnętrze korzenia. Zainfekowany korzeń często gnije wokół końcówki, pozostawiając jedynie wiązki naczyniowe.
Zwalczanie Najskuteczniejszą metodą byłaby uprawa odmian odpornych, jednak dotąd nie udało się takich jeszcze wyhodować. Istnieją jednak kultywary częściowo odporne na tę chorobę. Zwalczanie chemiczne jest niemożliwe; żadne fungicydy nie zostały dopuszczone do tego celu. Pomocne jest zaprawianie nasion lub ich otoczkowanie. Dobrze przeprowadzone chroni siewki przez 4–6 tygodni. Największą rolę w zapobieganiu chorobie odgrywa jednak zachowanie kilkuletnich odstępów (płodozmian) w uprawie buraków na tym samym polu. Ważne jest także prawidłowe przeprowadzenie zabiegów agrotechnicznych, niezbyt głęboki i niezbyt wczesny siew, używanie do siewu zdrowych nasion i rozkruszenie powstającego po deszczach zeskorupienia ziemi.
Przypisy
Kategoria:Choroby roślin powodowane przez chromisty Kategoria:Grzybowe choroby roślin