Maksymilian Jakubowicz (ur. 1785, zm. 14 kwietnia 1853 w Żytomierzu) – polski filozof, filolog i nauczyciel.
Życiorys Studiował na Uniwersytecie Wileńskim razem z Joachimem Lelewelem. Zdał egzamin dla kandydatów na nauczycieli i rozpoczął pracę jako nauczyciel języka greckiego i łaciny. Pracował w szkołach w Łucku, Świecianach, Świsłoczy i w Warszawie. Od 1824 uczył w Liceum Krzemienieckim i kierował gabinetem numizmatycznym do czasu zamknięcia szkoły w 1832.
W 1834 rozpoczyna nauczanie literatury starożytnej w Uniwersytecie Kijowskim, prowadząc wykłady po łacinie.
Niezbyt długo przyjął zaproszenie na takąż katedrę w uniwersytecie moskiewskim, gdzie pracował do roku 1842.
W 1842 otrzymuje emeryturę i osiada w Żytomierzu. Pracuje naukowo do końca życia. Umiera 14 kwietnia 1853 i pochowany został w Żytomierzu.
Twórczość Jakubowicz zabrał się do studium filozofii już pod sam koniec życia. Pozostało po nim wiele prac filozoficznych. Grammatyka języka polskiego, w 2-ch częściach, Wilno, 1823;