W tym czasie w rejonie Leszniowa znajdowały się oddziały sowieckiej 6 Dywizji Kawalerii komdywa Siemiona Timoszenki. Jedna brygada 6 DK wspierała walczącą na prawym brzegu Styru sąsiednią 14 Dywizję Kawalerii, a główne siły 6 DK miały sforsować Styr na południe od Beresteczka i ruszyć lewym brzegiem rzeki na miasto. 1 sierpnia 6 Dywizja Kawalerii, atakowana przez polską 1 Dywizję Jazdy od czoła i równocześnie pod Szczurowicami i Mytnicą przez polską piechotę obchodzącą jej prawe skrzydło, rozpoczęła odwrót. Do Leszniowa zbliżała się brygada wspierająca wcześniej 14 DK. To właśnie na nią w południe natknął się polski 12 pułk piechoty. Walka trwała około czterech godzin. Sowiecka kawaleria parokrotnie szarżowała, ale około 15.30 została zmuszona do opuszczenia Leszniowa i wycofania się za rzekę Słonówkę.
Bilans walk Opanowanie Leszniowa i Szczurowic przez Polaków zmusiło 6 Dywizję Kawalerii do odwrotu na Radziwiłłów i otworzyło polskiej 6 Dywizji Piechoty drogę na Brody. W boju pod Leszniowem zginął podporucznik Jan Hernich i 4 szeregowych, a około 50 szeregowych odniosło rany. Na pamiątkę bitwy pod Leszniowem 1 sierpnia był w okresie międzywojennym świętem 12 pułku piechoty.