przykładowo w czasach rządów cesarza Justyniana II zabroniono organizowania przedstawień teatralnych dla słuchaczy Uniwersytetu Konstantynopolitańskiego. Decyzja o zakazaniu przedstawień była spowodowana głównie tym, iż tradycja ta miała rodowód pogański.
Ubogość źródeł historycznych
Jedynymi bizantyńskimi źródłami historycznymi dla wieków ciemnych Bizancjum są dzieła zaledwie dwóch autorów - Teofana Wyznawcy oraz patriarchy Nikefora. Kroniki Teofana Wyznawcy opisują czasy od Dioklecjana do Leona V (od III do IX wieku), są dość szczegółowe, jednak bardzo nieobiektywne. Z kolei historia syntomos Nikefora opiewająca okres od roku 602 do 769 jest mniej szczegółowa, jednak wykazuje się dużo większym obiektywizmem. Obaj wspomnieni autorzy pisali na początku IX wieku i nie byli współcześni większości opisywanym przez siebie wydarzeniom. Bazowali natomiast na tych samych, zaginionych później źródłach. W VII i VIII wieku nauka i literatura zostają usunięte w cień i bardzo zubożały w stosunku do poprzednich epok. Dziedziną wysuwającą się na pierwszy plan w czasach dynastii heraklijskiej jest za to teologia.