W VII wieku doszło do zwyrodnienia i barbaryzacji obyczajów. Jako kary dla przeciwników politycznych weszły takie praktyki jak obcinanie nosa, oślepianie, czy kastracja. Po raz pierwszy tego typu kary zastosowano na żonie Herakliusza Martynie, której w 641 obcięto język, oraz jej synu Herakleonasie, którego pozbawiono nosa. Od tej pory okaleczanie weszło na stałe do repertuaru politycznych kar i było stosowane aż do XIII wieku. Przykładowo prawodawstwo VIII wieku zawarte w wydanej w 726 roku przez Leona III Eklodze przewiduje amputację ręki, języka, nosa, oślepienie, ogolenie głowy, czy opalenie włosówGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 182.. W wielu wypadkach zastępowano tym karę śmierci, albo stosowano okaleczenia tam, gdzie Kodeks Justyniana z VI wieku przewidywał tylko kary pieniężne. Brutalne praktyki można wytłumaczyć tym, że cesarz bizantyński jako odzwierciedlenie boskiego autorytetu musiał był fizycznie nieskazitelny, dlatego oszpecenie uniemożliwiało mu dostęp do tronu. Wyjątkiem był Justynian II, który w 705 powrócił na tron mimo uciętego wcześniej nosa.