Sommerstorffia spinosa łowi wrotki za pomocą pokrytych śluzem kołków stanowiących zakończenie strzępek. Mają one kształt pastorału i gdy dotknie ich wrotek wydzielają substancję klejącą od której wrotek nie jest w stanie się uwolnić. Grzyb atakuje wówczas ssawkami i wchłania narządy wewnętrzne swojego żywiciela. Zwykle wewnątrz jego ciała tworzy zoosporangium typu Aphanomyces, w którym powstaje pojedynczy rząd zarodników. Uwalniają się one pojedynczo, bez działania wici, z długich rurek wyjściowych. Zaraz po uwolnieniu się z zoosporangium otorbiają się, a później kiełkują, tworząc wydłużone pływki (zoospory) o wymiarach 6–6,9 × 9–10,4 μm z dwoma bocznymi wiciami. Ostatecznie osiadają w wodzie na dolnej stronie odpowiedniego podłoża i rozwijają się w zarodniki w kształcie kolb i wymiarach 6,8–12 × 13,6–20,4 μm. Silnie przylegają do podłoża i zwisają w wodzie. Ich szyje są wypełnione substancją refrakcyjną i są tak samo zdolne do chwytania wrotków, jak drapieżne kołki dojrzałej plechy. Pływki, które schwytały wrotki, zwykle rozwijają się w dychotomicznie rozgałęzioną plechę zarówno na powierzchni wrotka, jak i wewnątrz jego ciała.