W 1902 roku przez Wilhelma II została wydana zgoda na likwidację wewnętrznego pierścienia fortyfikacyjnego.
Moc dotychczas obsługującej całe miasto elektrowni przy ulicy Garbary była nie wystarczająca, dlatego postanowiono w roku 1920 o budowie nowego zakładu. Budowę elektrowni powierzono w roku 1927 warszawskiej spółce akcyjnej „Siła i Światło”, jednemu z pierwszych polskich przedsiębiorstw oraz jednej z największych spółek akcyjnych dwudziestolecia międzywojennego. Projekt architektoniczny elektrowni został wykonany przez poznańskiego architekta Stefana Cybichowskiego. Jako miejsce budowy obiektu wybrano północną część Ostrowa Tumskiego, w bezpośredniej bliskości torów kolejowych i rzeki Warty, co ułatwiało transport węgla i chłodzenie turbin.
Elektrownia Garbary została oficjalnie uruchomiona 23 listopada 1929 roku. Dla mieszkańców przedwojennego Poznania nowa elektrownia miejska była monumentalnym symbolem nowoczesności. Na otwarciu w 1929 roku przemówił ówczesny prezydent Poznania Cyryl Ratajski: „Na miejscu gdzie stała warownia pruska, wzniesiono potężną świątynię pracy”.