Kinematografia słowacka – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Słowacji, przez które rozumiane są: do 1918 – terytorium dzisiejszej Słowacji w ramach Austro-Węgier, w latach 1918–1939 i 1945–1992 – słowacka część terytorium federacyjnej Czechosłowacji; w latach 1939–1945 – Pierwsza Republika Słowacka; po 1992 – jako odrębne państwo. Kinematografia słowacka w tym artykule jest definiowana jako twórczość osób o narodowości słowackiej, dla odróżnienia jej od reżyserów identyfikujących się jako Czechów (kinematografia czeska).
Początki kinematografii na ziemi słowackiej Pierwsi operatorzy filmowi na terenie dzisiejszej Słowacji wywodzili się ze spółek Pathé i Gaumont, a już w 1904 roku swoje pierwsze filmy realizowali tam reżyserzy węgierscy. Dopiero jednak w 1921 roku powstał pierwszy film zaliczany do dorobku słowackiej kinematografii, Janosik (1921) w reżyserii Jaroslava Siakela, który poświęcony był słowackiemu bohaterowi narodowemu. Janosik jest jedynym zachowanym do współczesności słowackim niemym filmem pełnometrażowym. Popularnością cieszyły się też etnograficzne filmy dokumentalne Karola Plicki Za ludem słowackim (1928) oraz Po górach, po dolinach (1929). Ten ostatni film zdobył złoty medal we Florencji na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Fotograficznej w 1932 roku.