Historia Pierwotna koncepcja regulacji wód Jury, której autorem był inżynier Richard La Nicca, a która miała miejsce w latach 1868-1891, nie przewidywała prowadzenia korekty wód wypływających z jeziora Bienne. Po zakończeniu budowy kanału Nidau-Büren okazało się, że poziom jeziora w okresie niskich stanów wód spadał znacznie bardziej niż oczekiwano, powodując osunięcia ziemi i pęknięcia brzegów. Było to również przeszkodą dla nawigacji. Ukończona w 1887 roku zapora, usytuowana u wylotu kanału z jeziora, w Nidau, miała zaradzić tej sytuacji. To dzieło przegradzało jednak jedynie kanał Nidau-Büren, pozostawiając wciąż istniejące stare koryto Thielle. Wahania między maksymalnymi a minimalnymi poziomami lustra jeziora Bienne sięgały ok. 3,5 m (od 427,5 m n.p.m. do 431 m n.p.m.). Po szczególnie niszczycielskiej powodzi z 1910 r. podjęto prace zmierzające do uzdrowienia tej sytuacji. W ich ramach m.in. przewidziano nową zaporę na kanale Nidau-Büren, usytuowaną poniżej ujścia do kanału starego koryta Thielle.
Budowę obecnej zapory rozpoczęto dopiero w 1936 r., ukończono w 1939 r. W latach 1989–1992 przeprowadzono jej gruntowny remont, w trakcie którego wymieniono m.in. zasuwy, wszystkie systemy napędowe i układy sterowania.