Kult Kult Jakuba jako świętego funkcjonował w końcu XV w. W 1549 r. biskup rostowski został kanonizowany. W powstałym w 1762 r. żywocie Jakuba (starszy tekst nie zachował się) przypisuje mu się zwycięstwo w publicznym sporze z heretykiem Markijanem, który potępiał kult ikon i wiarę w Trójcę Świętą. Żywot stwierdza również, jakoby biskup Jakub został przepędzony z urzędu po tym, gdy ocalił przed egzekucją kobietę, skazaną na śmierć za grzechy. Według żywotu wypędzony hierarcha odpłynął na własnych szatach na odległy brzeg jeziora i tam założył monaster Poczęcia św. Anny, gdzie przeżył resztę życia, zmarł i został pochowany. Żywot i związane z nim nabożeństwa do św. Jakuba mają jednak charakter kompilacji i powtórzenia motywów znanych z innych żywotów świętych. Scena konfrontacji biskupa z heretykiem odrzucającym kult Trójcy zawarta jest w kanonie ku czci św. Bukolosa, pierwszego biskupa Smyrny. Uczniowie heretyka Markijana są nazywani w żywocie Jakuba „przeklętymi rozłamowcami”, którzy żegnają się dwoma palcami, stąd przypuszczenia, że cały tekst najprawdopodobniej powstał na potrzeby bieżącej polemiki kanonicznej Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej ze staroobrzędowcami.