gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. W roku 1967 objął stanowisko szefa sztabu – zastępca dowódcy 1. Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie.
W latach 1967–1970 attaché wojskowy, morski i lotniczy przy Ambasadzie PRL w Helsinkach. Od 1970 r. w dyspozycji Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a następnie szef sztabu – zastępca dowódcy i pełniący obowiązki dowódcy 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie. Od roku 1973 słuchacz Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa w Moskwie i po jej ukończeniu został skierowany na praktykę na stanowisku szefa Oddziału I Operacyjnego Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od 7 lipca 1976 do 23 lipca 1978 był dowódcą 12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie.
W latach 1978–1979 w dyspozycji Departamentu Kadr MON, następnie główny specjalista w Zarządzie I Operacyjnym Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Od roku 1980 szef Oddziału I Operacyjnego – zastępca szefa sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W roku 1982 ukończył Kurs Operacyjno–Strategiczny w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa. W latach 1986–1991 piastował stanowisko zastępcy szefa Inspekcji Sił Zbrojnych. W roku 1991 zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu ukończenia 60.