Nowym celem stało się podporządkowanie Antiochii czego nie udało się zrobić poprzednio w wyniku złamania przysięgi krzyżowców. Kampania przeprowadzona w 1137 roku zakończyła się podbiciem Królestwa Cylicji i zwycięskim oblężeniem Antiochii. Rajmund z Poitiers obiecał wierność cesarzowi i pozwolił mu na tryumfalny wjazd do miasta, czy zawieszenie cesarskiej chorągwi na murach. W 1142 roku Jan podjął drugą wyprawę przeciwko nieposłusznej Antiochii, ale dalsze plany przerwała nagła śmierć podczas polowania. Mimo to za jego panowania Bizancjum osiągnęło jeszcze większe sukcesy niż za Aleksego; powiększyło się zarówno na Bałkanach, jak i w Azji Mniejszej.
Manuel I
Następcą Jana w 1143 został jego najmłodszy syn Manuel, za rządów którego Bizancjum bardzo wyraźnie przyjęło orientację prozachodnią. Cesarz otaczał się cudzoziemcami na dworze, wprowadzał rycerskie obyczaje i zawierał małżeństwa z zachodnioeuropejskimi księżniczkamiGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 365.. W 1147 przez Konstantynopol przemaszerowali rycerze drugiej krucjaty, jednak pomimo kolejnej przysięgi lennej krzyżowców w stosunku do bizantyńskiego cesarza wyprawa nie przyniosła mu żadnych korzyściGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 366..