Księgi III-IV – Pani Miran mały|Valville znajduje wuja u stóp Marianny. Pan Climal odwiedza Mariannę. Ponieważ Valville zna jej adres, zamierza przenieść ją do innego domu i uposażyć ją miesięczną rentą. Na scenę, w której Climal klęczy u nóg Marianny, natyka się Valville i wybiega oburzony. Dziewczyna chce biec za nim i wszystko mu wyjaśnić, ale jej opiekun na to nie pozwala. Marianna domaga się wobec tego, by wszystkie obietnice, które jej wyznał, powtórzył publicznie. Climal zrywa z nią. Pani Dutour chce ją początkowo wyrzucić, ale gdy dowiaduje się, że pan Climal chciał ją przenieść, staje po jej stronie i radzi jej sprzedać otrzymane w podarku stroje. Dziewczyna jednak je odsyła. Udaje się do zakonnika, który polecił jej pana Climal, by szukać u niego pomocy, ale zastaje tam już swego byłego opiekuna, który ją oczernia. Udaje się jej przekonać zakonnika o swej niewinności i ten przyrzeka jej poszukać pomocy. Zrozpaczona Marianna wstępuje do kościoła i żali się na głos przed Bogiem. Niezauważonym przez nią świadkiem jej skarg jest pani Miran, która, wzruszona jej losem, zapewnia jej miejsce w klasztorze i stałą pensję na ten cel.