Kontrolę nad centralną częścią doliny wzdłuż rzeki Hunza sprawowały niewielkie księstwa Hunzy i Nagiru. Choć formalnie niezależne, oba płaciły od 1841 r. trybuty lenne maharadży Kaszmiru, a ich władcy (zwani tham) deklarowali równocześnie lojalność wobec Chin i słali podarki do Kaszgaru.
Konflikt mały|243x243px|Fragment ang. mapy z 1873 r. przedstawiający odcinek granicy pn.-zach., gdzie stykały się terytoria: Afganistanu (fioletowy), Chin (zielony), Rosji (jasnobrązowy), Turkiestanu (żółty) i Indii Brytyjskich, obejmujących tu Kaszmir (czerwony). Nawiązanie przez thama Safdara Ali Chana, tuż po objęciu władzy w Hunzie w 1886 r., dobrych relacji z thamem Nagiru Azurem Chanem II (przypieczętowanych ślubem syna Azura Chana z córką Safdara Ali Chana) zostało przez Brytyjczyków zinterpretowane jako utworzenie przez Hunzakuts i Nagarkuts nowego wspólnego frontu przeciwko maharadży (postrzeganym przez thamów jako chciwy i domagający się „podarków”). Ich sojusz w dalszej kolejności mógłby prowadzić do osłabienia kontroli władz kolonialnych nad Gilgitem, sprawowanej w systemie dwuwładzy przez brytyjskiego Political Agent (stojącego na czele Gilgit Agency) razem z reprezentantem maharadży kaszmirskiego (wazīr-i-wazārat), przy czym głos rozstrzygający należał w praktyce do tego pierwszego.