Skomplikowane relacje z Chinami, które uważały Hunzę za swoje terytorium zależne (dependency), rozwiązano polubownie, zezwalając na dalsze płacenie przez księstwo Hunzy trybutów (bez jakichkolwiek intencji lub konsekwencji politycznych) w zamian za mianowanie brytyjskiego konsula w Kaszgarze i przyznanie Brytyjczykom takich samych przywilejów handlowych, jakimi cieszyła się Rosja. Przez niemal dwa lata, od sierpnia 1892 do późnej jesieni 1894, sytuację w Hunzie kontrolowała mała kompania Gurkhów i wyznaczony specjalnie do tego celu oficer polityczny (political officer), którą to funkcję powierzono F.E. Younghusbandowi. Włączenie Doliny Hunzy pod zwierzchnictwo maharadży Kaszmiru, a tym samym Indii Brytyjskich, pozwoliło skonsolidować także ten odcinek ich granic wzdłuż głównego grzbietu od zach. Karakorum po Pamir i Hindukusz. Hunza i Nagir do końca swego istnienia – w ramach Indii Brytyjskich do 1947 r., a jako księstwa na terenie Pakistanu do 1974 r. – nie były ani razu miejscem buntu czy innej otwartej rebelii.