Leon Buśko (ur. 31 marca 1894 w Samborze, zm. 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w Samborze, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii..

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 33 Pułk Piechoty Obrony Krajowej (w 1917 przemianowany na Pułk Strzelców Nr 33). Na stopień aspiranta oficerskiego został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1915, a na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy.

25 września 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1918, zaliczony do Rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do Obozu Ćwiczebnego LwówDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919 roku, poz. 3516.. Później został przeniesiony do 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych, w którym dowodził 3. kompanią. Według kapitana Józefa Kuty, autora „Zarysu historji wojennej” porucznik Buśko poległ 17 sierpnia 1920 w bitwie pod Zadwórzem.