Tendencja dorycka i jońska Liczne, naturalnej wielkości posągi wykonywały w VI wieku p.n.e. zarówno doryckie warsztaty rzeźbiarskie (np. Kleobis i Biton dłuta Polimedesa), czynne na terytorium Grecji właściwej i Wielkiej Grecji, jak i pracownie jońskie (np. Kuros z Melos, ok. 550-540 p.n.e.), działające na wyspach Morza Egejskiego i wybrzeżach Azji Mniejszej. Maniery opracowania postaci kurosów w tych warsztatach były różne. Jedne były bardziej krępe, masywne, o zwartym ciele (tendencja dorycka), inne miały smukłe, delikatnie opracowane ciała (tendencja jońska).
Przeznaczenie Początkowo mylnie utożsamiane wyłącznie z wyobrażeniami Apollina), faktycznie poświęcone były bóstwu, stanowiąc jedynie dar wotywnyKrystyna Zwolińska, Zasław Malicki: Mały słownik sztuk plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1993, s. 153.. Nagie postaci młodzieńców świadczą o zainteresowaniu pięknem ludzkiego ciała. Ponadczasowa młodość i uogólnione rysy twarzy są wynikiem dążenia do osiągnięcia idealnego piękna. Są to wzorce postaci ludzkiej, nie zaś portrety konkretnych osób. Kurosy stawiane w pobliżu świątyń upamiętniały zwycięzców igrzysk sportowych, umieszczane na grobach były substytutem zmarłego.
Wybrane przykłady Kuros z Nowego Jorku, ok. 580-590 p.n.e. Kuros z Dipylonu, kon. VII w. p.n.e., Ateny Kuros z Sunion, ok.