W lutym 1990 objął stanowisko ministra sprawiedliwości w gabinecie Andreja Łukanowa. W tym samym roku stanął na czele resortu spraw wewnętrznych, a w grudniu 1990 ponownie powrócił na stanowisko ministra sprawiedliwości w gabinecie Dimityra Popowa. W tym czasie piastował mandat deputowanego do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego, uczestnicząc w pracach nad nową ustawą zasadniczą. W latach 1991–1997 pełnił funkcję sędziego Trybunału Konstytucyjnego, w 1997 powrócił do pracy na uczelni, uzyskując w 2003 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 2013 zwyczajnego. W roku 1998 uczestniczył aktywnie w tworzeniu wydziału prawa na Uniwersytecie w Ruse.
W latach 2017–2020 zasiadał w Radzie Prawnej przy Prezydencie Bułgarii. Za swoją działalność naukową i polityczną został odznaczony Orderem Świętych Cyryla i Metodego.
Jest żonaty, ma dwóch synów.
Publikacje 1998: Конституционно правосъдие 2013: Нормативни и практически очертания на българското конституционно правосъдие 2014: Съдебната власт в България 1989 – 2014 г. 2018: Адвокатът, Конституцията, приложимото право (с анотирана практика на Конституционния съд) 2019: Проблеми на регулацията на българското конституционно правосъдие
Przypisy
Bibliografia