Jerzy II Rakoczy nazwisko zapisano również jako Ragotzovius, Ragotzius, Ragotzi, Ragotzki, Ragotzky, właśc. II. Rákóczi György (ur. 30 stycznia 1621 w Sárospatak, zm. 7 czerwca 1660 w Wielkim Waradynie) – syn Jerzego I Rakoczego, mąż Zofii Batory, ojciec Franciszka I Rakoczego.
Życiorys Był protestantem wyznania kalwińskiego.
16 lutego 1642 został obrany księciem Siedmiogrodu, był lennikiem Turcji w Mołdawii i Wołoszczyźnie.
W 1653 zawarł sojusz z Rzecząpospolitą, 27 lipca 1654 otrzymał indygenat polskiEugeniusz Janota: Bardyjów. Historyczno-topograficzny opis miasta i okolicy, Kraków 1862, s. 187, jednak nie przyszedł jej z pomocą w trakcie najazdu szwedzkiegoJanusz Radziwiłł w 1654 wzywał Rakoczego do okupowania Krakowa i objęcia tronu polskiego po spodziewanym obaleniu Jana Kazimierza. Ludwik Kubala, Wojna moskiewska R. 1654–1655, s. 116–118, 372, Puncta nomine illustrissimi principis Radzivillii serenissimo Transylvaniae principi proponenda et specialiora quaedam w: Szilagyi Sandor (1827–1899), Transsylvania et Bellum Boreo-Orientale t. I Budapeszt 1890, s. 310–315.. W 1656 sojusz zaproponowali mu Szwedzi w zamian za Ruś Czerwoną i tytuł wielkiego księcia Halicza. Rakoczy jednak 7 września 1656 zawarł traktat wieczystej przyjaźni z powstańcami Bohdana Chmielnickiego i nadal prowadził rokowania ze Szwedami.