W 1911 objął stanowisko naczelnika departamentu w ministerstwie spraw zagranicznych, a w 1912 przez okres trzech miesięcy kierował resortem w gabinecie Marko Trifkovicia. W sierpniu 1912 kierownictwo resortu przejął osobiście Nikola Pašić, ale z uwagi na jego zaangażowanie w sprawy wojenne faktyczne kierownictwo resortu pozostało w rękach Jovanovicia Pižona. thumb|240px|Jovan Jovanović Pižon i Nikola Pašić w czasie I wojny światowej W okresie wojen bałkańskich kierował ambasadą serbską w Wiedniu. Po zamachu sarajewskim, 30 czerwca 1914 udał się do austro-węgierskiego ministerstwa spraw zagranicznych, aby przekazać, że rząd serbski potępia zbrodnię sarajewską. W 1914 objął stanowisko wiceministra spraw zagranicznych, które pełnił przez rok. Należał do grona bliskich współpracowników Nikoli Pašicia, kiedy rząd serbski działał na uchodźstwie na Korfu. Pod koniec I wojny światowej kierował ambasadą serbską w Londynie, a następnie w Waszyngtonie. W tym czasie zaangażował się na rzecz promowania idei zjednoczonego państwa jugosłowiańskiego. W 1920 przeszedł na emeryturę, ale nie zrezygnował z kariery politycznej. Wstąpił do Partii Agrarnej i reprezentował ją w parlamencie Królestwa SHS w latach 1920-1927. Był przeciwnikiem dyktatury króla Aleksandra, ustanowionej w 1929 i działał w opozycji.