Stanisław Marcinek (ur. 29 lipca 1882 w Rakszawie, zm. po 1938) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 29 lipca 1882 w Rakszawie, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Grzegorza i Katarzyny z domu Noga..
Był oficerem rezerwy piechoty cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Galicyjski Pułk Piechoty Nr 40 w Rzeszowie. W szeregach tego oddziału wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na froncie rosyjskim w czasie I wojny światowej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1908, a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1914. Dostał się do rosyjskiej niewoli. Razem z ppor. rez. Bogusławem Karasiem, chor. rez. Władysławem Kanią i chor. rez. Aleksandrem Koszakiem przebywał w Tiumieni, w ówczesnej guberni tobolskiej..
Po uwolnieniu z niewoli wstąpił do Dywizji Syberyjskiej. W maju 1919 został wysłany jako kurier z zadaniem otrzymania wiarygodnych wiadomości i rozkazów z kraju.