Christiane Peitz stwierdziła w Der Tagesspiegel, że zamysł reżyserów „padł ofiarą wyprasowanego na gładko cyfrowego ujednolicenia”. „Dogłębne powodowane ciekawością poznanie wymaga cierpliwości. 24h Berlin oferuje jednak coś przeciwnego: poćwiartowane miasto, sformatowany dzień. Jedyną kwestią, która spaja film, jest lektor podający mnóstwo danych liczbowych o mieście [...] i wypowiadający tyle truizmów wzbudzających podejrzenie, że producenci zwracają się albo do zupełnie głupiej, albo do pozaziemskiej publiczności”.
Christian Buß w tygodniku Der Spiegel nazwał dokument „rodzajem antropologicznego archiwum”. Jest to „największa do tej pory próba oszukania nieustannego pojawiania się i przemijania”. Dodaje, że „to niezwykłe, jak Heise [...] wydestylował niezwykle dużą liczbę indywidualnych losów z masy materiału i anonimowości wielkiego miasta”.