Z układów solenoidalnych wykorzystywany jest układ powszechnie znany pod nazwą LVDT (Linear Variable Differential Transformer). Wykorzystuje on przeciwlegle połączenie dwóch cewek pełniących rolę uzwojenia wtórnego. W tym przypadku wszystkie trzy cewki (jedna zasilana i dwie wtórne znajdujące się po obu stronach pierwotnej) są nawinięte na wspólny karkas i działają na zasadzie transformatora. Można wykazać, że napięcie indukowane jest liniowo zależne od przesunięcia rdzenia w dosyć szerokim zakresie i z dużą dokładnością.
Warunki pracy czujników indukcyjnych Najczęściej czujniki indukcyjne są zasilane napięciem przemiennym o częstotliwości kilkudziesięciu kiloherców do kilkuset kiloherców, a w niektórych przypadkach nawet kilku megaherców. Poza tym każdy rodzaj czujnika niesie ze sobą konkretne problemy np.: konieczność pracy poniżej temperatury Curie (ferromagnetyki) lub działanie dużych sił związanych z namagnesowaniem metali. Ponadto często uciążliwa jest krótki zakres liniowej charakterystyki. Część z wymienionych problemów udaje się zminimalizować przy wykorzystaniu czujników w układach różnicowych.