Jako aktywista Narodowego Związku Robotniczego od czerwca 1918 r. redagował w Warszawie pismo „Sprawa Robotnicza”, starając się wypracować ideologię enzeterowską. Starał się wypracować polski wariant niemarksistowskiego socjalizmu, łączący postulaty socjalne (przede wszystkim kooperatyzm Edwarda Abramowskiego) i narodowe. W Zarządzie Głównym NZR Dagnan reprezentował skrzydło radykalne (w październiku 1918 r. frakcja Dagnana zgłosiła wniosek o zmianę nazwy organizacji na Narodowa Partia Socjalistyczna). Po utworzeniu w maju 1920 r. Narodowej Partii Robotniczej znalazł się w Radzie Naczelnej NPR i stał na czele warszawskich struktur partii. W pierwszej połowie lat 20. pracował w departamencie zatrudnienia Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej, m.in. publikując w resortowym periodyku „Praca i Opieka Społeczna”. Na Zjeździe Kas Chorych w 1925 r. reprezentował Okręgowy Urząd Ubezpieczeń w Warszawie.