Otrzymał krzyż komandorski francuskiego Orderu Sztuki i Literatury (1993), krzyż wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1996) oraz krzyż wielkiego oficera Orderu Gwiazdy Rumunii (2004).
Twórczość W swojej twórczości posługiwał się techniką dodekafoniczną, jednak jej zasady traktował nieortodoksyjnie i często nawiązywał do muzyki poprzednich epok. W późniejszych kompozycjach sięgał po najnowsze zdobycze awangardy, m.in. klastery, elementy aleatoryzmu i proporcjonalną notację beztaktową.
Był autorem licznych artykułów w czasopismach włoskich i zagranicznych, redagował czasopisma „Musica e dossier” i „Lo Spettatore”. Był redaktorem działu muzycznego w Enciclopedia dello spettacolo. Napisał prace Modernità e tradizione nella musica contemporanea (Turyn 1955), Le musiche religiose di Igor Strawinsky (Wenecja 1956), Luigi Dallapiccola (Mediolan 1957), Storia della dodecafonia (Mediolan 1958), Strawinsky (Turyn 1958).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy Archives des nominations et promotions dans l'ordre des Arts et des Lettres, s.