Rozbudował obiekty gospodarskie, wzniósł także nowy dwór oraz rozwijał hodowlę ryb i uprawę chmielu dla własnego browaru. Często pomagał bratu, który rozwinął na dużą skalę działalność gospodarczą, wyręczając go w sprawach handlowych i kierowaniu królewską pocztą. Ocenia się, że Traiano, w porównaniu do Prospera, mniej skutecznie powiększał majątek. Był mocniej związany z dworem królewskim, w służbie Bony, a następnie Zygmunta Augusta. Zadowolony z osiągniętego statusu, raczej nie myślał o powrocie do Włoch..
Sprawy wyznaniowe i śmierć Obaj bracia byli związani z ruchem reformacyjnym, być może z tego powodu opuścili Piemont. Traiano wyznawał kalwinizm, w kwietniu 1559 roku kościół w Łętkowicach zamienił na zbór, sprowadzając tam jako ministra Francesca Capitellisa. Wydarzenie to stało się głośnym, zaniepokojenie nim wyrażał Stanisław Hozjusz. Oburzenie tolerowaniem tego postępku wyraził papież, za pośrednictwem wiceprotektora Polski kardynała Giacoma Putea.