w odróżnieniu jednak od maoistowskiej koncepcji „długotrwałej wojny ludowej”, którą inspirował się Che, guevaryści lansowali strategię tworzenia „ognisk” partyzanckich (foco guerrillero); uznanie potrzeby istnienia pewnych warunków, by można było przeprowadzić rewolucję – gdy istniały „obiektywne warunki” dla rewolucji w danym kraju, mała „skupiona" partyzantka jako awangarda mogła stworzyć „subiektywne warunki” i rozpocząć ogólnokrajowe powstanie, jednakże warunki nie były konieczne do wybuchu powstania, mogło być tak, że to dopiero powstanie je stworzy; dopuszczenie wprowadzania komunizmu bez walki – Che stwierdził, że linia ta powinna być pokojowa, ale „bardzo bojowa, bardzo odważna” i że można ją porzucić tylko wtedy, gdy jej orientacja na demokrację przedstawicielską zostanie podważona w populacji, dopiero po wyczerpaniu takich środków można rozpocząć walkę zbrojnąMoreno, Jose A. (1970). "Che Guevara on Guerrilla Warfare: Doctrine, Practice and Evaluation". Comparative Studies in Society and History. Cambridge University Press. 12 (2): 115. doi:10.1017/S0010417500005703. S2CID 145514267.; wg Guevary partyzant to nie tylko żołnierz, ale zaangażowany reformator społeczny, który walczy o sprawę, zdyscyplinowany asceta.