15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Oddziale IV Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a jego oddziałem macierzystym był 4 Pułk Piechoty Legionów. Przysługiwał mu wówczas, obok stopnia wojskowego, tytuł „adiutant sztabowy”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 130. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 4 pp Leg. 3 listopada 1922 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu Doszkolenia. 15 października 1923, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W tym czasie był oficerem nadetatowym 74 Pułku Piechoty w Lublińcu. Przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”. W kwietniu 1924 został przeniesiony do 30 Pułku Piechoty w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 31 marca 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty.