Sonet 130 stanowi przykład demaskowania sztuczności konwencji poetyckich i odrzucenia przesadnej idealizacji kobiecej urody. Zamiast wywyższać kochankę za pomocą nierealnych porównań, Szekspir podkreśla wartość szczerości i prawdziwego uczucia. Utwór jest jednocześnie parodią poezji dworskiej i świadectwem nowoczesnego podejścia do relacji miłosnych, w których autentyczność staje się ważniejsza niż konwencja literacka.
Polskie przekłady 1866 Twoje oczy do słońca nie podobne wcale, Antoni Pietkiewicz 1907 Nie są jak słońce oczy mojej damy, Jan Kasprowicz 1913 Słońcu jej oka nie przyrównam wcale, Maria Sułkowska 1922 Nie są jak słońce oczy mojej damy, Jan Kasprowicz 1948 Z oczu mojej kochanki blask słońca nie strzeli; Władysław Tarnawski 1968 Blask w oczach mej kochanki do słońca promieni Marian Hemar 1979 W oczach kochanki mojej słońce nie lśni, Maciej Słomczyński 2011 Nie słońcem jest ten promień, co z oczu jej pada; Stanisław Barańczak 2015 Jej oczy nie są równe słońca krasie Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a