Izydor Mikołaj Prokopp (ur. 18 lutego 1894 w Białymstoku, zm. 1 czerwca 1961 w Warszawie) – polski strażak, doktor filozofii.
Życiorys Urodził się 18 lutego 1894 w Białymstoku i tam ukończył szkołę miejską. W 1911 wstąpił do Wileńskiej Szkoły Wojskowej, którą ukończył w 1914.
Brał udział w I wojnie światowej i trafił do niewoli niemieckiej. Od 1918 służył w Wojsku Polskim i brał udział w wojnie 1918–1919 jako dowódca kompanii piechoty w stopniu podporucznika. Pełnił różne funkcję w wojsku, był między innymi komendantem Wojskowej Straży Pożarnej w Brześciu nad Bugiem już w stopniu kapitana WP.
W 1926 został zdemobilizowany i z dniem 1 czerwca 1926 objął obowiązki komendanta Warszawskiej Straży Ogniowej. Wykazał rzutkość w działaniu i energię w prowadzeniu powierzonej mu jednostki. Doprowadził do całkowitej motoryzacji straży w Warszawie i od 1928 konie przestały być na wyposażeniu WSO. Dbałość o wyszkolenie podległego mu personelu zaowocowała zajęciem pierwszego miejsca na III Ogólnopolskim Zjeździe Straży Pożarnych w Poznaniu w 1927.