Śpiewał fragmenty Requiem Józefa Stefaniego podczas nabożeństwa za dusze poległych uczestników manifestacji patriotycznej 27 lutego 1861 w kościele św. Krzyża w Warszawie.
Jako aktor występował głównie w rolach komicznych i charakterystycznych w Teatrze Rozmaitości. Od jesieni 1864 był reżyserem sceny dramatycznej. Kilka razy wystąpił u boku Heleny Modrzejewskiej – jako pan de Chaseuil w Adriannie Lecouvreur Eugène’a Scribe’a i Ernesta Legouvé’a (1868), minister Guattinara w Więzieniu, czyli Powieściach królowej Nawarry tychże (1871), Merkucjo w Romeo i Julii Williama Shakespeare’a (1870), Klaudiusz w Hamlecie (1871), Brabancjo w Otellu (1873) i Don Pedro w Wiele hałasu o nic (1876, polska prapremiera), Duglas w Marii Stuart Juliusza Słowackiego (1872). 1 grudnia 1871 odbył się benefis z okazji trzydziestopięciolecia jego kariery scenicznej, na którym zagrał regenta Jerzego w komediooperze Folwark Primerose Eugène’a Cormona. Po raz ostatni na scenie pojawił się jako Laroque w Miłości ubogiego młodzieńca Octave’a Feuilleta.