Rudolf Obraczay (ur. 12 marca 1877 w Cieszynie, zm. po 1933) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 12 marca 1877 w Cieszynie. Jesienią 1897 rozpoczął pełnić zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Decyzje przełożonych związały go na stałe z garnizonem krakowskim. Służył kolejno w Pułku Artylerii Dywizyjnej Nr 1, Pułku Artylerii Korpuśnej Nr 1 (od 1904), Dywizjonie Artylerii Konnej Nr 1 (od 1908), a od 1912 w Pułku Armat Polowych Nr 3, który w 1916 został przemianowany na Pułk Armat Polowych Nr 5, a dwa lata później na Pułk Artylerii Polowej Nr 5. W szeregach tego oddziału wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a następnie walczył na frontach I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1897), podporucznika (1 listopada 1898), porucznika (1 listopada 1902) i kapitana (1 listopada 1912).