rozkaz podległym dowódcom ośrodków zapasowych sformowania jednostek bojowych i stworzenia zapory na linii Brześć–Pińsk. Po wyjeździe 9 września sformowanego z rezerwistów batalionu piechoty mjr. M. Bartuli, 10 i 11 września ze Słonima wymaszerowało na południe celem obsadzenia odcinka od Kobrynia do Pińska zgrupowanie pod dowództwem ppłk. Kazimierza Gorzkowskiego. Zgrupowanie składało się z III batalionu 80 pułku piechoty kpt. Adama Jarosińskiego z OZ 20 DP młodego rocznika uzupełnionego do stanów wojennych rezerwistami. Grupy batalionów 79 pp ppłk. Mieczysława Gumkowskiego tj. batalionu II/79 pp kpt. Adolfa Boratyńskiego sformowanego z żołnierzy młodego rocznika uzupełnionych do etatu wojennego rezerwistami oraz sformowanego z rezerwistów batalionu piechoty 79 pp mjr. Franciszka Pająka. Słonimskie zgrupowanie ppłk. K. Gorzkowskiego z czasem zostało nazwane Zgrupowaniem „Drohiczyn Poleski”. W trakcie marszu 20 września dokonano reorganizacji zgrupowania dzieląc je na dwa pułki, II/79 pp i III/80 pp weszły w skład pułku „Łowczówek” pod dowództwem ppłk. Gumkowskiego. Po wykonaniu szeregu działań bojowych i marszy pieszych poprzez Drohiczyn Poleski, Kamień Koszyrski bataliony zgrupowania dotarły w rejon Włodawy 26–27 września.