Ludzie bez jutra – polski film niemy z 1919 w reżyserii Aleksandra Hertza.
Fabuła mały|Ludzie bez jutra (1919) Alfred Runicz, rotmistrz huzarów, zaręcza się z córką Pawła Lenina, prezesa warszawskich teatrów miejskich. Prezes Lenin zatrudnia Lolę Wirską, uznaną artystkę i piękną kobietę (słynącą z licznych romansów). Dotychczasowa gwiazda teatrów miejskich, Helena Horska, nie zgadza się grać roli drugoplanowej i przestrzega swoich kolegów przed intrygami konkurentki.
Runicz, który poznaje Lolę w gabinecie prezesa, od razu się w niej zakochuje. Lola uwodzi go, gdy spędzają ze sobą coraz więcej czasu. W tym samym czasie aktorka flirtuje z Jerzym Kierskim, który obdarowuje ją kosztowną biżuterią. Jej urok nie pozostał także obojętny na prezesa Lenina. Prezes akceptuje jej wysokie wynagrodzenie, które może zrujnować budżet teatru. Alfred, bezradnie zakochany w Loli, jest zazdrosny o Kierskiego i innych mężczyzn, którzy dotrzymują jej towarzystwa. Lola bawi się jego uczuciami i zmusza go do zerwania zaręczyn z narzeczoną.