W latach 1959–1961 dowódca niszczyciela „Jafo”. Do 1963 roku pełnił służbę na różnych stanowiskach w Sztabie Izraelskiego Korpusu Morskiego. W tym samym roku został oddelegowany na roczny kurs dla starszych oficerów w Szkole Dowództwa i Sztabu Brytyjskiej Floty. W latach 1964–1965 był szefem Wydziału Kadr Izraelskiego Korpusu Morskiego. Przed wybuchem wojny sześciodniowej został dowódcą sił morskich w obszarze Ejlatu (tzw. sektor Morza Czerwonego). W trakcie wojny sześciodniowej dowodził siłami desantowymi, które zdobyły Szarm el-Szejk oraz znajdującą się w mieście bazę wojskową przed planowanym atakiem spadochroniarzy.
W 1968 roku został mianowany dowódcą Izraelskiego Korpusu Morskiego. Swoją kadencję rozpoczął od działań mających na celu zabezpieczenie nowych granic morskich Izraela wokół Synaju i na Morzu Czerwonym. Rozpoczął wzmacnianie potencjału sił marynarki stacjonujących w Ejlacie oraz nakłaniał Sztab Generalny Sił Obronnych Izraela, aby armia angażowała do działań niekonwencjonalnych morską jednostkę specjalną Szajjetet 13. Ponadto doprowadził do zakupu i sprowadzenia z Tanzanii okrętu desantowego „Bat Szewa”, a później trzech kolejnych, aby zwiększyć możliwości operacyjne marynarki.