Wraz z wiekiem barwa ta zmienia się w niewielkim stopniu. Końcówki konidiomów często mają szklisty wygląd ze względu na masę wytłaczanych z nich konidiów, które na początku są śliskie, a potem chrząstkowate. Ściana konidiomów składa się z (2–) 3–4 warstw głównie cienkościennych, wielokątnych komórek. Ostiolum jest centralne, okrągłe, często dobrze widoczne, do 37 μm (przy średnicy konidiomów 50 μm), czasami otoczone strukturą złożoną z ciemniejszych grubościennych komórek lub nieregularne, prawdopodobnie z powodu lizy miejscowych komórek lub ich ścierania po dojrzewaniu. Konidiofory są gładkie, szkliste i wyściełają ścianę konidiomów, są zwykle wielokomórkowe, zwężające się ku wierzchołkowi, rozgałęzione u podstawy, o długości 5 do 20 μm i szerokości do 6 μm. U niektórych gatunków (np. A. scabiosae) nie obserwowano konidioforów. Komórki konidiotwórcze są enteroblastyczne, fialidowe, hialinowe, cylindryczne lub stożkowe do kulistych lub półkulistych, często w rzędzie wystające do jamy konidiomu, z pojedynczym loci konidiogennym rozmieszczonym wierzchołkowo lub bocznie.