Był jednym z organizatorów i pierwszym prezesem powstałego w 1910 Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.
W 1912 został zaangażowany przez Arnolda Szyfmana do nowo powstałego Teatru Polskiego w Warszawie. Z zespołem tego teatru brał udział w jesiennym tournée po Rosji. 29 stycznia 1913 wystąpił na premierze inaugurującej działalność tego teatru, którą był Irydion Zygmunta Krasińskiego w inscenizacji i reżyserii dyrektora. Tytułową rolę grał jego brat Józef. Od stycznia 1913 do jesieni 1914 był aktorem i reżyserem tego teatru.
Reżyserował m.in. sztukę Zabobon, czyli Krakowiacy i Górale Jana Nepomucena Kamińskiego, w której wystąpił razem z bratem. Choć to brat zrobił ogromną karierę i stał się później amantem filmowym, Maksymilian był uważany za równie dobrego aktora.
W 1915 organizował Teatr Komedia w Warszawie (działający od 27 marca 1915 do 16 maja tego roku). Odbywały się tam przedstawienia kabaretu Żywa Mucha, wystawiano jednoaktówki i wodewile.
W 1915 został odcięty przez front od Warszawy i zaangażował się do Teatru Polskiego w Kijowie. Wkrótce choroba spowodowała, że musiał zaprzestać występów. Wyjechał na operację do Moskwy, gdzie zmarł.
Rodzina W 1898 ożenił się w Krakowie z aktorką Faustyną Krysińską. Ich syn Stanisław (ur.