Po wkroczeniu Niemców do Warszawy w sierpniu 1915 r. wraz z rodzicami opuściła miasto i trafiła do Moskwy, gdzie zaangażowała się w życie harcerskie. Jej działalność harcerska w tym okresie zaowocowała niewielką książeczką O skautingu polskim wydaną w 1916 r. Po przeniesieniu się do Mińska została nauczycielką przyrody i języka polskiego w gimnazjum żeńskim i męskim, kontynuując działalność w ruchu harcerskim. W 1917 r. została komendantką i weszła w skład Zarządu Koła Polek w Mińsku. Jak deklarowała we własnoręcznym życiorysie, odpowiadała za sekcję pomocy Polakom więzionym przez rosyjskich bolszewików i brała udział w akcjach odbicia więźniówStudium Polski Podziemnej w Londynie, sygn. KWI/718, Własnoręczny życiorys S. Kuszelewskiej-Rayskiej, b.p..
W dniach 18–20 lutego 1918 wraz ze swoim zastępem harcerek wzięła udział w akcji zajęcia Mińska Litewskiego opanowanego przez wojska bolszewickie. W maju 1918 została zaprzysiężona członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Była członkiem Komendy Naczelnej 3 POW Wschód, gdzie pełniła funkcję zastępcy kierownika biura prasowego POW. W listopadzie 1918 r. wróciła do Warszawy, by podjąć się pracy jako sanitariuszka w pociągu medycznym na trasie Warszawa–Lwów. 5 grudnia 1918 r.