Zawartość albumu została oceniona jako „raczej znajoma i nieatrakcyjna”.

Również zdaniem Johna Busha z AllMusic dwie najważniejsze kreacje albumu to Femi Kuti i Seu Jorge; najpierw pierwszy z nich w piosence „Vampires” zwrócił uwagę na problem ludobójstwa w Afryce na przestrzeni dziejów (od Kinszasy po Darfur, Lagos i Malabo), a następnie drugi zaprezentował uszczęśliwiającą odę do pokoju zatytułowaną „Hare Krsna”; obie te interpretacje krytyk porównał do yang i yin.

Na polityczne podteksty zwrócił również uwagę Adam Conner-Simons z musicOMH dając jako przykłady: anty-establishmentowy „Sound the Alarm”, „Vampires” i „The Forgotten People”. Sam album ocenił jako zrealizowany według podobnego schematu, co poprzednie wydawnictwa zespołu: The Mirror Conspiracy, The Richest Man In Babylon i The Cosmic Game. Od strony instrumentalnej album cechuje: spokojna sekcja rytmiczna (składająca się z rzadkich gitarowych solówek, soczystych akordów fortepianu i zaprogramowanej perkusji), instrumenty z całego świata (arabskie smyczki czy nowoorleańskie instrumenty dęte, skopiowane z płyt jako sample), a od strony wokalnej – soulowe śpiewy w stylu reggae. Jako przykład podaje piosenki: „El Pueblo Unido”, „The Numbers Game” i „Mandala” (zrealizowana z towarzyszeniem sitaru).