Bohaterka staje się wampirzycą, dzięki czemu jest w stanie odzyskać przeznaczonego jej mężczyznę i „krew serdeczną wyssać mu z gardła”W oryginale: „...zu saugen seines Herzens Blut“ → „by ssać jego serca krew”..

Wampiryzm Utwór Narzeczona z Koryntu został nazwany „wampirycznym” przez samego twórcę, Goethego. Uchodzi on za pierwsze literackie opracowanie tematu i stał się natchnieniem dla innych utworów wampirycznych. Miejsce akcji, Korynt, ma znaczenie symboliczne. Z jednej strony kwitł w nim kult Afrodyty-Wenery, z drugiej był miejscem jednej z pierwszych gmin chrześcijańskich w Grecji. Ballada ukazuje starcie dwóch kultur i dwóch moralności. Dziewczyna symbolizuje pogańską naturę zdławioną przez chrześcijaństwo, jej matka zaś właśnie chrześcijaństwo określone przez poetę jako „obce, złe śluby”. Matka i córka reprezentują dwa, odmienne typy kobiece. U Flegona nie ma motywu wampirycznego, Goethe prawdopodobnie wprowadził go dlatego, że chciał położyć nacisk na obudzone miłością zmysłowe piękno dziewczyny, które w pogance mogło się zachować w takiej istocie, jak wampir.