Za męstwo wykazane w walkach wojen lat 1918–1920 uhonorowano go również w 1921 Krzyżem Walecznych.
W okresie międzywojennym pełnił zawodową służbę wojskową w 14 pułku piechoty. Początkowo na stanowiskach dowódcy plutonu pionierów i oficera administracji koszar, piastował również funkcje przypisane do etatów oficerskich: młodszego oficera kompanii i oficera materiałowego pułku (od 1925) - w kwatermistrzostwie pułku. W I połowie lat 30. zajmował stanowisko zastępcy oficera materiałowego pułku (oficerem tym był wówczas kpt. Józef Tkaczyk), by w początkach września 1934 objąć funkcję zastępcy oficera mobilizacyjnego pułku (którym był wówczas kpt. Jan Fleischmann). Jan Zarębski znał dobrze języki niemiecki i włoski. Pozostawał zadeklarowanym zwolennikiem polityki Józefa Piłsudskiego. W marcu 1938 wszedł w skład specjalnej pułkowej komisji, która miała zająć się przygotowaniem jednodniówki z okazji zbliżającej się dwudziestej rocznicy powstania 14 pułku piechoty (w skład tej komisji weszli również: mjr Piotr Kunda, kpt. Józef Rodzeń, por. Władysław Wyczółkowski, chor. Stanisław Kopf i ks. proboszcz Franciszek Juszczyk).