Giacomo Manzoni (ur. 26 września 1932 w Mediolanie) – włoski kompozytor i pedagog.

Życiorys W dzieciństwie grał na akordeonie i pobierał lekcje gry na fortepianie. Od 1948 był uczniem Gino Contilliego, włoskiego pioniera dodekafonii, w Liceo musicale w Mesynie. W latach 1950–1954 studiował w Konserwatorium w Mediolanie, gdzie uzyskał dyplom z fortepianu (1954) i kompozycji (1956). Jednocześnie studiował germanistykę na mediolańskim Uniwersytecie Bocconiego. Po studiach w Tybindze w 1955 obronił pracę doktorską na podstawie dysertacji w języku niemieckim na temat roli muzyki w twórczości Thomasa Manna. W 1956 i 1957 uczestniczył w Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie.

W 1962 rozpoczął karierę pedagogiczną. Początkowo uczył harmonii i kontrapunktu w Konserwatorium w Mediolanie. W latach 1969–1974 wykładał kompozycję w Konserwatorium w Bolonii, a następnie powrócił do mediolańskiego konserwatorium na analogiczne stanowisko, gdzie wykładał w latach 1974–1991. W 1982 przebywał w Berlinie jako stypendysta DAAD. Od 1988 prowadził mistrzowską klasę kompozycji w Scuola di musica we Fiesole, a także seminaria i kursy m.in.