W 1833, dzięki poparciu biskupa warmińskiego Hohenzollerna, został dyrektorem katolickiego Seminarium Nauczycielskiego w Braniewie, którą to funkcję sprawował do przejścia na emeryturę w 1868 roku. Był autorem popularnych w Prusach Wschodnich i Zachodnich podręczników, m.in. dużym powodzeniem cieszył się zredagowany przez niego podręcznik dla początkujących Lesebuch (pol. Czytanka). Czytanka Arendta wydana w 1845 była w Prusach podstawowym podręcznikiem dla katolickich szkół podstawowych aż do roku 1878. W 1840 założył przy seminarium nauczycielskim zakład dla osób głuchoniemych (Taubstummenanstalt)Zeitschrift des preussischen statistischen landesamts, Tom 47-48. Był też członkiem Warmińskiego Towarzystwa HistorycznegoZeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlands, Jahrgang 1891, s. 649, Braunsberg 1886. Arendt dbał również o język polski, w 1862 roku domagał się stypendiów dla niezamożnej młodzieży polskiej kształcącej się w seminarium nauczycielskim.