thumb|Wojska chłopskie: chorąży Klos Wuczer i dobosz Acker Koncz w miedziorycie Sebalda Behama thumb|Rabacja chłopska w Galicji na obrazie Jana Nepomucena Lewickiego Wojny chłopskie – powstania chłopskie, skierowane przeciw systemowi feudalnemu.
Rewolty chłopskie Powstania chłopskie były ostatnim etapem oporu chłopskiego, skierowanego przeciw uciskowi feudalnemu. Zazwyczaj poprzedzał go bierny opór w postaci umyślnego przewlekania robót (uznawanego przez szlachtę za lenistwo), otwarta odmowa pracy i zbiegostwo.
Powstania chłopskie, pomimo że obejmowały wielką liczbę uczestników i stanowiły silny wstrząs dla feudalizmu, prawie zawsze kończyły się zwycięstwem feudałów i krwawymi represjami wobec chłopów. Do wojen chłopskich zalicza się między innymi: powstanie chłopów francuskich (1358), powstanie chłopów angielskich (1381), wojny husyckie w Czechach (1419–1434), powstanie Dozsy (1514), wojnę chłopską w Niemczech (1524–1526), powstania pod wodzą: Iwana Bołotnikowa (1606–1607), Stieńki Razina (1665–1671), Kondratija Buławina (1707–1708) i Jemieljana Pugaczowa (1773–1775) na terenie Rosji, powstanie tajpingów (1851–1864) na terenie Chin, powstanie Chmielnickiego (1648–1657), powstanie Kostki-Napierskiego (1651) i powstanie na Podhalu (1669–1670) na terenach I Rzeczypospolitej, rabację chłopską (1846) w Galicji.