Ignacy Dominik Fijałkowski (ur. 13 lipca 1783 w Andrychowie, zm. 26 sierpnia 1855 w Zawidzu) – polski lekarz, profesor Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Urodził się 13 lipca 1783 jako syn Bartłomiej i Magdaleny (z d. Zagórska) w Andrychowie. Dzieciństwo i pierwsze nauki pobierał w rodzinnym mieście. Na dalsze nauki został wysłany do Kolegium Pijarów w Podolińcu a następnie do Królewskiego Liceum w Zamościu. W 1801 rozpoczyna studia filozofii i teologii na Uniwersytecie Wiedeńskim by ostatecznie uzyskać tytuł doktora na wydziale medycyny na podstawie publicznie obronionej pracy "De fistula ani et castratione".
W 1809 przybywa do Warszawy i rozpoczyna praktykę lekarską w Szpitalu Św.Rocha. W lipcu następnego roku zostaje mianowany naczelnym lekarzem w 1 Dywizji Wojska Polskiego Księstwa Warszawskiego. W 1813 rozpoczyna pracę w Szpitalu Dzieciątka Jezus i pracuje w nim jako naczelny lekarz do 1840.
Stanowisko profesora Kliniki Położniczej Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego obejmuje w 1823 oraz kieruje szkołą akuszerek. W trakcie powstania listopadowego prowadzi z zaangażowaniem i poświęceniem lazaret wojskowy, i podziękowaniu został publicznie wyróżniony w prasie warszawskiej przez ówczesnego gubernatora Warszawy gen.