Po powrocie do kraju (1648) brał czynny udział w życiu politycznym. Wziął udział w elekcji Jana Kazimierza. W 1649 walczył w chorągwi generalnej województwa lubelskiego przeciwko Bohdanowi Chmielnickiemu. W lipcu 1650 został wybrany marszałkiem sejmiku lubelskiego (był nim także ponownie w 1678 i 1682 roku), a w 1653 deputatem województwa lubelskiego do komputu wojska. Wielokrotnie obierano go posłem na sejmy (m.in. w latach 1654, 1655, 1666, 1674 i 1676).
W okresie potopu szwedzkiego współpracował z siłami Karola X Gustawa, urządzał też zajazdy na okoliczne wsie. Od maja 1657 działał na Pogórzu, gdzie miał zniszczyć i spalić Gorlice. W 1668 został deputatem do sądów skarbowych, a w 1669 delegatem na sejmik generalny w Nowym Mieście Korczynie. Uczestniczył w elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego oraz Jana Sobieskiego.
Był protektorem kalwinów małopolskich (m.in. w 1681 brał udział w komisji wyjaśniającej nieporozumienia między gminą luterańską i kalwińską w Piaskach) oraz seniorem świeckim dystryktu lubelskiego i chełmskiego. Uczestniczył w obradach wielu zjazdów oraz synodów okręgowych i prowincjonalnych.