Borneo miało znaczenie strategiczne podczas II wojny światowej. Europejscy kolonizatorzy rozwinęli pola naftowe na wyspie, a ich przedsiębiorca eksportowały w dużych ilościach ropę i inne surowce. Istotne było również położenie wyspy, ponieważ leżała ona na skrzyżowaniu głównych szlaków morskich pomiędzy Azją Północną, Malajami i Holenderskimi Indiami Wschodnimi. Mimo to Borneo było słabo rozwinięte, miało tylko kilka dróg i jedną linię kolejową. Większość podróży odbywała się statkami wodnymi lub wąskimi ścieżkami. Brytyjczycy i Holendrzy utrzymywali na wyspie tylko niewielkie siły do ochrony swoich posiadłości.

Borneo zostało szybko podbite przez Japończyków w pierwszych tygodniach wojny na Pacyfiku. Celem tej operacji było zdobycie pól naftowych oraz ochrona flank natarcia na Malaje i Holenderskie Indie Wschodnie. Wojska japońskie wylądowały w Sarawaku 16 grudnia 1941 roku, gdzie jeden batalion British Indian Army walczył przez kilka tygodni, opóźniając nieprzyjaciela i uszkadzając ważne instalacje naftowe. 11 stycznia 1942 roku wojska japońskie wylądowały na wyspie Tarakan, a oddziały spadochronowe dokonały desantu na Celebes następnego dnia;