Stosunki polsko-hiszpańskie do połowy lat 30. XVII wieku mały|lewo|160px|Filip IV wg Velázqueza Do wczesnej ery nowożytnej oficjalne stosunki polsko-hiszpańskie niemal nie istniałyChoć zdarzały się pojedyncze interakcje o charakterze quasi-politycznym; Rycheza, córka Władysława II Wygnańca, wyszła za mąż za Alfonsa VII.. Oba państwa funkcjonowały w dwu zupełnie odmiennych strefach geopolitycznych; polityka Polski koncentrowała się na dorzeczu Odry, Wisły i Dniepru oraz na południowym wybrzeżu Bałtyku, podczas gdy polityka Hiszpanii dotyczyła głównie Półwyspu Iberyjskiego, środkowych i zachodnich akwenów Morza Śródziemnego oraz północnych stoków Pirenejów.W okresie średniowiecza Półwysep Iberyjski odwiedziło ok. 120 podróżników z Polski, w wieku XVI około 90, a w wieku XVII około 170, Emilia Dowgiało, O flamenco polskim piórem, Wrocław 2018, , s. 148. Ilu Hiszpanów odwiedziło w tym czasie Polskę nie wiadomo. Jednak w XVI wieku oba kraje urosły do statusu kontynentalnych potęg, a w sensie geograficznym ich strefy interesów zaczęły się do siebie zbliżaćRyszard Skowron, Olivares, Wazowie i Bałtyk. Polska w polityce zagranicznej Hiszpanii w latach 1621–1632, Kraków 2002, , zob. zwłaszcza rozdział pt. Geopolityczna przestrzeń spotkań, 1517–1598..